Peter Van Breusegem, alias Dirk van Babylon, heeft een boek samengesteld dat bestaat uit de brieven die zijn ouders tijdens hun verloving naar elkaar schreven. Hij wil dit werk graag met uw hulp realiseren en uitgeven. Om u een voorproefje te geven, hadden we een gesprek met de auteur.

Twee oude koekjesdozen met brieven van zeg maar zeventig jaar geleden; ze zijn me lang geleden ter hand gesteld door mijn vader, pakweg meer dan veertig jaar geleden. Hij deed me beloven de blikken niet voor zijn dood te openen. Die wens heb ik gerespecteerd.

We beginnen met een klein fragment van een herinnering van tante Dina aan een gebeurtenis die omstreeks het jaar 1950 moet hebben plaatsgevonden. Zij was een oorlogskind, geboren in 1944, enigszins ongewenst.

13 januari 1952 – en dat ik je zaterdag in Brussel hoop te zien, weet je ook wel. Ik zal waarschijnlijk met de bus komen. Tracht dus te parkeren tussen het Noordstation en de Kruidtuin langs de kant zelf van de Kruidtuin,

“Daarbij zit ik nog steeds maar te denken om toch gedurende de grote vakantie te trouwen en daarom zou ik ook zo graag in juli slagen en dat houdt mij zo hard bezig. Indien ik in juli slaag, wat heel waarschijnlijk is, want ik werkte er tot nu toe zo hard mogelijk voor en ik zal er nog harder voor werken…

Beste Louisette,
’t is mij onmogelijk te wachten om het jou te laten weten. Vanmiddag, zodra de kermisbezoekers weg waren, heb ik beide mijn ouders aangeklampt en hen alles verteld.

“Als een vroege winterroos heb ik je gevonden, stil en verlegen bloeiend en onmerkbaar geurend in de koelte van de decemberdagen. Niet ik, maar jij had mij toen al gewonnen, alhoewel ik het nog niet wist en begreep…

“…Ik word het moeilijk gewend dat je nu in Leuven bent. Zo ineens geen telefoon, geen afspraakjes, hoegenaamd niets meer. Maar het komt wel, ik wil zeggen: de gewoonte.

“…Liefje, ik heb een tijdje niet voort kunnen schrijven, ik was te geroerd en ontroerd, te gelukkig terwijl ik aan jou moest denken en ik kon mijn vulpen niet goed meer vasthouden.

“’t Was een mooie avond gisteren, we voelden ons zo jong en levenslustig. Je was een echte kwajongen, vol kriebellust en plagerij, en ik op en top een bakvis. Jong zijn is echt plezierig.

“… Van vandaag af is het ongeveer nog een jaar en acht maand + een paar dagen en dan mogen wij koortsachtig aan de laatste voorbereidselen beginnen voor de gebeurtenis.

“…Het is alsof ik je een heleboel te vertellen heb. Ik kan er niet aan uit, ik moet je schrijven. Och jongen, ik heb toch zo een zalig gevoel in me.

“Mist en zon en regen
Zullen komen in dit jaar
In Uw huis, mijn vriend,
Wens ik de goede Wil
Van ’t stalleke.

“…Ik kan op geen enkele manier een hoofd voor deze brief vinden, omdat ik niet weet hoe je nu nog aan te spreken. Mijn hart is nog steeds zwaar van berouw en bang dat wat ik misdaan heb…

“…Wel, ik heb ‘n verrassinkje voor zaterdag en je moet maar eens flink raden wat het is. Het is geen ring, maar iets wat ons twee betreft. En het zal heel moeilijk zijn om raden.

“…Ik heb daarjuist mijn keel onder het kraantje gehouden, want ik had nadorst van gisteren, alhoewel ik gans de avond maar 5 pinten gedronken heb (voor een keer zoveel, want ’t was op kosten van een firma van tandartsartikelen).

“…Mijn atelier en de zaken die ik doe, dat is zoiets van mij persoonlijk. Veel werk en veel moeilijkheden heeft het me gekost vóór ik zo ver kwam.

“…Het zal zo goed worden met ons twee. Laat ons eerste kindje maar eens komen, we zullen zo onafscheidbaar aan elkander zijn gehecht.

“…Gisteravond heb ik echt moeten lachen. Toen we wegreden, begonnen warempel moeder en haar wederhelft te reclameren, omdat ik toch zo stijf van je afscheid nam.

“…Zoals ik heb verteld, gaat het er bij ons thuis anders aan toe, en dat is ook op mij toepasselijk, namelijk dat wij in onze familie zonder veel te zeggen (met uiterlijke tekens) toch wel kunnen vertolken wat zich in ons innerlijk afspeelt.

“…Als ik er begin aan te denken, aan ons later leven samen, altijd samen, dan word ik zo ongeduldig en daarbij kan ik me voorstellen hoe het zal gaan.

“…Er zijn maar twee plaatsen waar ik werkelijk thuis ben, namelijk “chez mes deux mères, ma vraie et ma bonne”. En nu moet ik oppassen, want je zou gaan denken dat het voor jouw moeder is dat ik kom…

“…Morgen krijg ik de 23ste brief. Ik heb de andere 22 geklasseerd en genummerd. ’t Wordt een heel pak. Een speciale kast moeten we hebben later om onze brieven in te steken. Want zoiets doen we nooit weg.

“…Je armen, je armen voel ik nog om mij en je ziel en je hart in mij, vervuld ben ik van jou en je ogen zie ik nog blinken als kaarslichtjes. Och, ze zijn niet troebel, maar ze zijn meren waar de zon in schijnt.

“…Het werkt erg op mij dat ik nog zoveel stof te verwerken heb en dat ik, zolang ik labo heb, geen kans heb om er veel naar om te zien.

“…Gisteravond heeft hier op het kot weer iemand jouw foto die op mijn bureau staat, vastgenomen en gezegd: “Dju Breus, jij hebt toch een ferm lief.”

“…Het is onze eerste Pasen tezamen zoals het eens onze eerste Kerstmis was. Dat het een vrolijke en blijde en een gelukkige moge zijn.

“…En wat kan ik eraan doen dat ik bij u nog wat meer zoek dan een andere jongen bij een ander meisje. Ik voel mij soms een klein kind bij jou en noem je dan moedertje…

“…Wij zullen er eens goed om lachen en volgende maand herbeginnen we. Kwestie van eens wat leven te brengen gedurende onze verloving.

“…Ik kan zo soms wegsoezen als ik aan zondag denk. Was ik dat wel die zondag zo gelukkig was? De koelheid, de chefferij die ik soms aan de dag leg, waren helemaal weg.

“…Aankomst te Parijs: eerst wat rondgekeken, dan voortgestapt. Plots een gil “Mademoiselle!” De man die dat riep of liever de eigenaar van die stem was Monty.

“…Hang deze (brief) op in een kadertje, want het zou kunnen voor lang zijn eer er een vervolg op komt. Want het is de laatste keer dat ik mij het plezier gun om nog eens naar mijn meisje te schrijven voor het einde van de grote slag.

“…Kinderen hebben en opvoeden is toch wel een last”, zeggen de ouders dan en ’t is werkelijk zo. Vast en zeker zullen we dat later ook nog zeggen, dat is zo de gewoonte van de ouders.

Mijn meisje, och, je bent misschien niet kwaad meer, maar toch ben ik nog altijd aangedaan en bang dat het nog niet over is. Ach, was ik maar een beetje minder met mijzelf bezig…

M’n klein zusje, nu heb ik toch spijt dat je briefje te laat is gekomen. Anders waren we zeker bij jou gekomen zondag. Troost je, uitgesteld is niet verloren.

“…Ik was eigenlijk niet van plan om je nu al te vertellen hoe ik die eerste tand eruit gehaald had, maar ik zal het toch maar doen.

“…t Heeft mij aangegrepen, wat die dokter Redant gisteren zei. Wie weet wat voor organen nog flauw zijn en niet deugen, als hij alles ‘ns zou onderzoeken. Maar ’t zal niet lukken.

“…Binnen een jaar zijn mijn eerste zes weken al achter de rug bij het leger en mag ik aanstalten maken met het openen van ons kabinet.

“…dan nog een kleine maand voorbereiding en mijn laatste ondervraging zal er ook zijn. Jij in ’t wit met bloemen in jouw hand en met drie markiezen boven je hoofd.

“…Dan ga ik straks slapen met een glimlach om de lippen en denk aan mijn meisje zoet, mijn klein kapoentje dat reeds te dromen ligt in het veel te grote bed onder het kristallen lustertje…

“…Alleen jongen heb ik spijt over de lelijke dingen die je begrepen hebt uit wat ik zei. Ik was lomp en bars en je moet het me vergeven.

“…’t Is een droom van een huis: moderne stijl, zoals het onze. Gele gevelstenen. Deur opzij en één groot raam. Een tuin ervoor die goed onderhouden is. Een garage is er ook aan.

“…Het was zo goed gisteren in jouw armen. Ik word zo een klein vrouwtje in je sterke armen. Zo’n vrouwtje dat warmte en bescherming zoekt. Het was een zalige avond, de mooiste van heel mijn leven.

“… dat ik gisterennamiddag, samen met alle andere tandartsen, naar Brussel op bezoek bij Siemens ben geweest om naar hun installatie te kijken.

“…Jongen, ik ben dikwijls korzelig en lastig, ik weet het. Hou je genoeg van mij om dat alles te verdragen? Het is soms wat veel last voor mij, al dat werk, de zorg om het huis dat we niet vinden…

“Beste Dientje, ik heb je schoon briefje ontvangen. Zeer goed opgesteld en geschreven. Hierin geld en enveloppes. De bloes stuur ik in een pakje.

“…Wij zullen er wel komen, daar ben ik van verzekerd. Zoals ik nu mijn zelfvertrouwen heb gevonden, dat ik jarenlang niet heb gehad, zal ik wel succes hebben, want geen succes zonder zelfvertrouwen.

“…ons huishouden wordt een model. Zoals bij ons zal het nergens zijn. Onze pot mag niet afkoelen, hij blijft warm, altijd. Nu we het huis zeker hebben en daarin gerust zijn, maak ik voortdurend plannen…

“… En dan beginnen we beiden ons eigen leven met zijn tweeën. Vi to, nietwaar! Een leven van tanden trekken en kroontjes maken en nog zoveel meer.

“…Ik zal mijn eigen wil niet meer doorzetten en om weer een voorbeeld te geven: je liever een foto scheef laten inplakken, dan het liever recht en symmetrisch te zien.

“…Ik ben blij dat die lange verloving bijna gedaan is. Wij hebben heel mooie momenten gehad, maar nu op ’t laatste wordt het toch zo moeilijk.

“…Ja mijn jongen, ik heb weer twee nieuwe machines gekocht. Een surjetteuse[1] en een machine om zomen af te werken. Ik had ze absoluut nodig. 

“…Maar al te dikwijls laat men zich bedriegen door het strenge voorkomen van vader, dat nochtans alleen bedoeld is om de tucht in het huisgezin, wat onontbeerlijk is in een goede familie.

…Er is een “suite” van de broers van Arsène (hij heeft er vier) en ook Anna heeft een cavalier. De dames dragen allemaal lange kleren, décolletés die tijdens de mis natuurlijk zedig worden bedekt.

Arseen en Louisette gingen op huwelijksreis naar Duitsland, met ‘Octaaf’, de witte Amerikaanse Ford van Lou.

Arseen vervult zijn dienstplicht. Het gescheiden zijn van elkaar valt het koppel zwaar. Vooral nu Louisette in blijde verwachting is… “…Mijn man, ik ben zo aan jou gehecht met alles wat aan mij is. Ik […]

“…De namiddag is uiterst aangenaam voorbijgegaan. We zijn naar ’t strand geweest en hebben in een zetel gelegen. Een frisco gegeten en de foto’s afgehaald.

“Beste zus,
ik wens je een gelukkige verjaardag. Ik had daar gisteren moeten aan denken, maar met zo’n zaken ben ik nooit op tijd.

“…Het is nu werkelijk een dag na de dag, juist vierentwintig uur na het onmogelijk met woorden te omschrijven en te beschrijven ogenblik. Juist twintig vóór negen is het nu en vergelijk dus maar.